Kontekst strategii Lizbońskiej i kontekst systemowy był już poruszany wcześniej. Warto jednak popatrzeć na kwestię uczenia się przez całe życie przez pryzmat jednostki czyli każdego z nas.
 

Od pewnego czasu wielu ludzi zaczyna postrzegać siebie jako swoisty towar lub mini-przedsiębiorstwo, którego wartością są nabyte kompetencje, a żeby je mieć należy się uczyć, często na własną rękę. Coraz więcej ludzi wie, że sam zawód to nie wszystko. Myśląc o sobie w kategoriach rozwojowych warto zadać sobie pytania: „co chcę i powinienem umieć, wiedzieć w przyszłości? Kim chcę być? Do czego i komu chcę i mogę być przydatny(-a)?. Znając odpowiedzi można świadomie planować własny rozwój. Własny rozwój należy traktować jak inwestycję w samego siebie na przyszłość. Nie mam na myśli tylko konkurencyjności na rynku pracy. Rozwój sam w sobie jest potrzebny każdemu z nas. Pomijając to, czy ma on związek z obecnym zawodem czy też nie. Rozwój można traktować również w kategoriach osobistych zainteresowań, uzdolnień i talentów. A nóż w przyszłości zrobimy z tego sposób na życie i zawód.

 

  1.  Uczę się dla zrozumienia otaczającego świata.
  2.  Uczę się, aby funkcjonować jako obywatel.
  3.  Uczę się być gotowym do wyzwań i zmian.
  4.  Uczę się, aby być mobilnym na rynku pracy.
  5.  Uczę się, bo chcę zdobyć pracę, utrzymać ją i awansować.
  6.  Uczę się, aby doskonalić posiadane umiejętności
       i  rozwijać zainteresowania.
  7.  Uczę się, aby realizować swoje marzenia i cele.
  8.  Uczę się dla samej przyjemności poznawania i rozwoju.
  9.  Pomagam innym w uczeniu się, rozwoju i samorealizacji.
10.  Uczę się, bo chcę, potrzebuję i dostrzegam taką powinność.

 

 

poleć znajomemu wersja do druku